HESTIA; bağırmadan ısıtan, varlığıyla sakinleştiren, evi ev yapan güç. Savaşmaz, hükmetmez; insanları bir araya getirir. Gücü sessizdir ama vazgeçilmezdir. Ateşin başında toplanan kalpler onun eseridir.
Mikonos’ta fırtınalı bir gece… Taş bir evin içindesin. Dışarıda rüzgâr uğulduyor ama içeride ocak gürül gürül yanıyor. Kütükler çıtırdıyor, havaya isli ve reçineli bir sıcaklık yayılıyor. Guaiac ağacının o dumanlı kokusu, parfümün tatlı kestane ve yanık odun hissiyle birleşiyor. İçini saran şey sadece sıcaklık değil; ait olma duygusu.
Bu koku gösteriş yapmaz.
Bu koku acele etmez.
Bu koku “evdesin” der.